GREEK ELECTIONS 2012: SEA CHANGES IN THE PARTY SYSTEM
The early elections in Greece, on May 6th signed the end of the so-called “Metapolitefsi” (regime change) that was established in 1974 after the collapse of the 1967-1974 military dictatorship. This regime lasted 38 years and its “end” had been heralded several times after 1989, by various political scientists, commentators and politicians. What this view missed was that the two-party system was rooted in a political tradition that valued state and political party dominance upon the civil society. Trade unions and other social organizations and movements were almost totally dominated by the mainstream political parties and their factions. It was only at times of turbulence that social movements surpassed parties and acted independently. The massive demonstrations, marches and occupations against the implementation of austerity policies that convulsed the cities of Greece during the last two years showed that an autonomous social protest movement emerged independently of political parties and traditional bureaucratic trade unions. The Greek “indignados” contributed to the final collapse of the “Metapolitefsi” political party system. Social unrest was diffused throughout the “left-right” political spectrum causing the emergence of both far-right and radical left political organizations.
On the far-right side of the spectrum, the neo-nazist party (“Golden Dawn”) took advantage of the nationalist and xenophobic attitudes of people who could not attribute the acute crisis and its consequences to the policies and operations of the capitalist class system, thus blaming the victims (immigrants) for their “destiny”. Moreover, “Golden Dawn” outnumbered LA.O.S. (“Popular Orthodox Rally”), the parliamentary far-right party until May 6th, because of the latter’s contradictory stances towards the Memorandum and its participation in the three-party government under the premiership of ex-banker, Mr. Loukas Papadimos, in cooperation with the conservative “Nea Dimokratia” and the Panhellenic Socialist Movement that dominated the party system since 1974.
On the radical left side, the changes were even more exciting. SYRIZA (“Coalition of Radical Left”) outnumbered the traditional Communist Party of Greece (“KKE”, the stronger Stalinist party in Europe) for the first time in Greek history. Although SYRIZA was formed in 2004, its constituent groups can be traced back in the course of history (euro-communism, Trotskyism, Maoism etc). Now SYRIZA is an expanded coalition that includes left-wing social democrats, who in the passage of time, since 2009 abandoned PASOK due to its “conversion to a neo-liberal party”, according to its critics. SYRIZA conquered the second place in voters’ preference and aims at creating a viable government with the Left as its axis.
As regards the previously dominant parties now; PASOK with 13.2% seems to have played its role in the Greek political system as the main cartel party and it is not certain whether it will recover soon from its heavy defeat to lead a coalition of minor parties of the center and center-right (“Action”, “Liberal Alliance”), whose members had cooperated with PASOK in the past. New Democracy, under the leadership of Antonios Samaras will attempt to forge a troubled coalition government of the right – a mission impossible since “Independent Greeks” led by Panos Kammenos who formed his party against Samaras’s pro-memorandum policy and “Golden Dawn” was denounced by him as neo-nazist. Neither could Samaras form a government with PASOK since that would be the most unstable government under the current conditions. Since the other parties of the Left cannot add their votes to SYRIZA’s support either due to unresponsiveness (KKE) or to lack of policy consistency (“Democratic Left” led by moderate Fotis Kouvelis) it might be equally impossible to form a minority government.
ATHANASIOS TSAKIRIS
PhD, Department of Political Science and Public Administration
National and Kapodistrian University of Athens
Τα πολιτικά κόμματα σε μετάβαση;
Κόμματα και κομματική δημοκρατία σε συνθήκες κρίσης
Peter Mair in memoriam
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
Αθήνα, 30 – 31 Μαϊου
Εδώ και αρκετές δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Ευρώπης βιώνουν τις συνέπειες μιας βαθιάς κρίσης: οι ψηφοφόροι απομακρύνονται από τις κομματικές οργανώσεις, αμφισβητούν την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα των κομματικών και πολιτικών θεσμών, μεταβάλλουν τις εκλογικές προτιμήσεις τους και χαλαρώνουν τους παραδοσιακούς δεσμούς τους με τα κόμματα. Επιπλέον, τα ίδια τα πολιτικά κόμματα έχουν εισέλθει σε μια διαδικασία ραγδαίας μεταβολής: υποχωρούν σε σημασία έχοντας να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη επιρροή των ΜΜΕ, αλλά και τη σύνθετη πραγματικότητα της παγκοσμιοποιημένης εποχής και του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Σε συνθήκες «μεταδημοκρατίας», όπως συχνά περιγράφεται η πολιτική πραγματικότητα στην ύστερη νεωτερικότητα, τα κόμματα έχουν μεταβληθεί σε επαγγελματοποιημένες οργανώσεις που αναπτύσσουν στενούς δεσμούς με το κράτος· έχοντας συστήσει ένα άτυπο καρτέλ στο εσωτερικό των κομματικών δημοκρατιών επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στην εκλογική τους επιβίωση παρά στη διαμεσολάβηση στο κράτος και στην ικανοποίηση των συμφερόντων της κοινωνίας πολιτών.
Ο Peter Mair έχει αναλύσει με μεγάλη διεισδυτικότητα τις μεταβολές αυτές. Οι παρατηρήσεις του ρίχνουν φως σε σημαντικές πτυχές της σχέσης κομμάτων-κράτους-κοινωνίας πολιτών που είναι ιδιαιτέρως χρήσιμες προπάντων σήμερα, σε μια συγκυρία γενικευμένης κρίσης. Ο πρόωρος θάνατός του δημιουργεί θλίψη και γίνεται αφορμή να διερευνήσουμε πτυχές της πολιτικής κατάστασης δίνοντας έμφαση σε σύγχρονες προσεγγίσεις του πολιτικού-κομματικού φαινομένου.
Λαμβάνοντας υπόψη τη διεθνή πολιτική συγκυρία, όπως και την εγχώρια, στόχος της διοργάνωσης είναι να διερευνηθεί ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων και οι λειτουργίες που επιτελούν στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες σήμερα. Ειδικά για την Ελλάδα, έχοντας πλέον διανύσει αρκετές δεκαετίες κοινοβουλευτικής εμπειρίας στο πλαίσιο της Μεταπολίτευσης, έχει σημασία να αποτυπωθούν οι μεταβολές στο ρόλο που τα κόμματα διαδραματίζουν στην πολιτική σκηνή, να εξηγηθεί ο περιοριζόμενος βαθμός κοινωνικής τους αποδοχής, καθώς και οι προϋποθέσεις όπως και οι συνέπειες των παρατηρούμενων μεταβολών στο περιεχόμενο όχι απλώς του κομματικού φαινομένου αλλά και της κομματικής δημοκρατίας ευρύτερα.
Θεματικοί άξονες:
•Ο μεταβαλλόμενος ρόλος των πολιτικών κομμάτων σήμερα.
•Σχέσεις κομμάτων – κοινωνίας πολιτών: ποιος (δεν) ψηφίζει, τι και γιατί.
•Κόμματα και κομματικό σύστημα σε συνθήκες κρίσης: κατακερματισμός, ενίσχυση των άκρων, αντισυστημικότητα, μαζική κινητοποίηση.
•Κόμματα και κράτος: σχέσεις αμοιβαιότητας ή αντιπαλότητας; Το «κόμμα καρτέλ».
•Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα της κρίσης.
•Κύκλοι της Μεταπολίτευσης, κόμματα και κομματικό σύστημα.
•Η εκλογική κοινωνιολογία της κρίσης: αποχή, διευρυνόμενος κομματικός πλουραλισμός και η δύναμη των κομμάτων.
•Κόμματα και πολιτικό προσωπικό: προοπτικές ανανέωσης των ελίτ.
•Παλιά και νέα κόμματα: η δύναμη των παλιών και οι δυνατότητες των καινούργιων. Μια αποτίμηση.
Το Δ.Σ. της Ε.Ε.Π.Ε.
Για το σκοπό αυτό και προκειμένου το Δ.Σ. να διαμορφώσει το τελικό πρόγραμμα, παρακαλούμε όσους/όσες ενδιαφέρονται να δηλώσουν την διαθεσιμότητά τους αποστέλλοντας ηλεκτρονικά (info@hpsa.gr) μέχρι τις 4/5/2012 την πρότασή τους (μέχρι 250 λέξεις).
Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης
http://www.hpsa.gr/
Παρουσίαση του θέματος από τον Θανάση Τσακίρη: Για τα νεα συνδικάτα σεμιναριο
Προτάσεις για ανάγνωση (1)
- The Jargon of Authenticity by Theodor Adorno
- Late Marxism: Adorno or The Persistence of the Dialectic by Fredric Jameson
- Prisms by Theodor W. Adorno
- Aesthetic Theory by Theodor W. Adorno
- Minima Moralia: Reflections on a Damaged Life by Theodor W. Adorno
- Dialectic of Enlightenment by Max Horkheimer
- The Dialectical Imagination by Martin Jay
- The Philosophical Discourse of Modernity: Twelve Lectures (Studies in Contemporary German Social Thought) by Jürgen Habermas
- History and Class Consciousness by Georg Lukács
- Eclipse of Reason (Eclipse of Reason Ppr) by Max Horkheimer
| «Λαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και δημοκρατία» (Θεσσαλονίκη, 27-28 Ιανουαρίου 2012) |
| Επιστημονικό Συνέδριο του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης |
|
Χώρος: Αμφιθέατρο Ι, Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων (ΚΕ.Δ.Ε.Α.) του ΑΠΘ, 3ης Σεπτεμβρίου (μεταξύ Φοιτητικής Λέσχης και Πανεπιστημιακού Γυμναστηρίου)
Παρασκευή 27 Ιανουαρίου [18:00-18:30] Έναρξη – Χαιρετισμοί [18:30-20:00] 1η συνεδρία – συντονισμός: Νίκος Παρασκευόπουλος
Γεράσιμος Βώκος, Πλήθος και μάζες στη Γαλλική Επανάσταση: οι αναλύσεις ενός ιστορικού
Φανή Γιαννούση, Λαός, πλήθος, κοινό. Όψεις του νεωτερικού υποκείμενου στον ύστερο 19ο αιώνα Αλέξανδρος Κιουπκιολής, Λαός ή πλήθος; Όταν η ονοματολογία δεν έχει μόνον φιλολογικό ενδιαφέρον [20:00-21:00] Προβολή ντοκιμαντέρ «Λαϊκισμός: χειραγώγηση ή χειραφέτηση;» (σκηνοθεσία: Γιώργος Κεραμιδιώτης)
Σάββατο 28 Ιανουαρίου [10:00-12:00] 2η Συνεδρία – συντονισμός: Νίκος Δεμερτζής Χρήστος Λυριντζής, Θεωρητικές προσεγγίσεις και πρακτικές επιπτώσεις: Όψεις του λαϊκισμού στην Ελλάδα
Γιάννης Μπαλαμπανίδης & Κατερίνα Λαμπρινού, Η Ελλάδα της κρίσης: λαϊκισμοί χωρίς ηγεμονία
Γιάννης Σταυρακάκης, Λαός και λαϊκιστικός λόγος στη σκιά της ευρωπαϊκής κρίσης
Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, Λαϊκισμός: Μεθοδολογικές χρήσεις και πολιτική διαχείριση μίας πολύσημης έννοιας
Διάλειμμα [12:30-14:00] 3η Συνεδρία – συντονισμός: Θεόδωρος Χατζηπαντελής Ανδρέας Πανταζόπουλος, Λαϊκισμός και εθνικισμός
Βασιλική Γεωργιάδου, Εκδοχές του λαϊκιστικού φαινόμενου στην ευρωπαϊκή άκρα δεξιά
Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Εκσυγχρονισμός της ακροδεξιάς και τεχνοκρατικός λαϊκισμός
[14:00-16:00] Διακοπή για γεύμα [16:00-17:30] 4η Συνεδρία – συντονισμός: Μιχάλης Σπουρδαλάκης Νικόλας Σεβαστάκης, Ο λαϊκισμός ως παθολογία: Σκέψεις για τη διαμόρφωση του «εκσυγχρονιστικού αντι-λαϊκισμού»
Γιώργος Κατσαμπέκης, Αντιλαϊκισμός: ένας νέος «φόβος των μαζών» για τον 21ο αιώνα;
Θωμάς Σιώμος, Τηλελαϊκισμός, μεσολαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και δημοκρατία Διάλειμμα [18:00-20:00] Στρογγυλό Τραπέζι – συντονισμός: Γιώργος Πάσχος |
Η ιδιωτικοποίηση της «γενικής διάνοιας» πηγή: εφημ. Δράση Του Slavoj Zizek*
Πώς έγινε ο Bill Gates ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική; Η περιουσία του δεν έχει καμία σχέση με το κόστος παραγωγής αυτών που πουλάει η Microsoft: δηλαδή, δεν είναι αποτέλεσμα του ότι παράγει καλό λογισμικό σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές της, ή της «αξιοποίησης» των εργαζομένων της με μεγαλύτερη επιτυχία (η Microsoft πληρώνει τους γνωσιακούς εργαζόμενούς της με σχετικά υψηλό μισθό). Αν αυτό ίσχυε, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα συστήματα, όπως το Linux, τα οποία είναι εξίσου καλά ή και καλύτερα από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να αγοράζουν το λογισμικό της Microsoft, επειδή η Microsoft έχει επιβληθεί ως ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο, μονοπωλώντας ουσιαστικά το χώρο, ως μια ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε «γενική διάνοια», εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές της, από την επιστήμη μέχρι την πρακτική τεχνογνωσία. Ο Γκέιτς ιδιωτικοποίησε, πράγματι, ένα μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος που επακολούθησε. Η δυνατότητα της ιδιωτικοποίησης της γενικής διάνοιας ήταν κάτι που ο Μαρξ δεν προέβλεψε στα γραπτά του για τον καπιταλισμό (σε μεγάλο βαθμό γιατί παρέβλεψε την κοινωνική διάστασή της). Ωστόσο, αυτό αποτελεί τον πυρήνα των σημερινών αγώνων γύρω από την πνευματική ιδιοκτησία: καθώς ο ρόλος της γενικής διάνοιας -που βασίζεται στη συλλογική γνώση και την κοινωνική συνεργασία- έχει αυξηθεί στο μετα-βιομηχανικό καπιταλισμό, ο πλούτος συσσωρεύεται εντελώς δυσανάλογα προς τη δαπανηθείσα εργασία στην παραγωγή του. Το αποτέλεσμα δεν είναι, όπως ο Μαρξ φαίνεται να ανέμενε, η αυτο-διάλυση του καπιταλισμού, αλλά η σταδιακή μετατροπή του κέρδους που προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργασίας σε μίσθωμα που ιδιοποιείται μέσω της ιδιωτικοποίησης της γνώσης. Το ίδιο ισχύει και για τους φυσικούς πόρους, η εκμετάλλευση των οποίων είναι μια από τις κύριες στον κόσμο πηγές μισθώματος. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας μόνιμος αγώνας για το ποιος παίρνει το μίσθωμα: οι πολίτες του Τρίτου Κόσμου ή οι δυτικές επιχειρήσεις. Η ειρωνεία είναι ότι για να εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ της εργασίας (η οποία με τη χρήση της παράγει υπεραξία) και άλλων εμπορευμάτων (τα οποία καταναλώνουν όλοι την αξία τους κατά τη χρήση τους), ο Μαρξ αναφέρει το πετρέλαιο ως παράδειγμα «συνηθισμένου» εμπορεύματος. Οποιαδήποτε προσπάθεια σήμερα να συνδεθεί η άνοδος και η πτώση της τιμής του πετρελαίου με την αύξηση ή μείωση του κόστους παραγωγής ή την τιμή της υπό εκμετάλλευση εργασίας, είναι άνευ νοήματος: το κόστος παραγωγής είναι αμελητέο σε σχέση με την τιμή που πληρώνουμε για το πετρέλαιο, τιμή που είναι πραγματικά το μίσθωμα που οι ιδιοκτήτες του πόρου αυτού μπορούν να απαιτούν χάρη στην περιορισμένη προσφορά του. Μια συνέπεια της αύξησης της παραγωγικότητας που επέφεραν οι ραγδαία αυξανόμενες επιπτώσεις της συλλογικής γνώσης είναι η αλλαγή του ρόλου της ανεργίας. Είναι η ίδια η επιτυχία του καπιταλισμού (μεγαλύτερη αποδοτικότητα, αυξημένη παραγωγικότητα, κ.λπ.) που παράγει ανεργία, καθιστώντας όλο και περισσότερους εργαζόμενους άχρηστους: αυτό που θα έπρεπε να είναι ευλογία -λιγότερο σκληρή εργασία- μετατρέπεται σε κατάρα. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, η ευκαιρία εκμετάλλευσης σε μια μακροχρόνια δουλειά τώρα βιώνεται ως προνόμιο. Η παγκόσμια αγορά, όπως ο Fredric Jameson το έχει θέσει, είναι πλέον «ένας χώρος στον οποίο ο καθένας έχει γίνει κάποτε παραγωγικός εργάτης, και στον οποίο η εργασία έχει αρχίσει να αποτιμάται παντού πολύ ακριβά για να αγορασθεί». Στην εν εξελίξει διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η κατηγορία των ανέργων δεν περιορίζεται πλέον στον αποκαλούμενο από τον Μαρξ «εφεδρικό στρατό εργασία»· περιλαμβάνει επίσης, όπως ο Jameson περιγράφει, «εκείνους τους μαζικούς πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο οι οποίοι έχουν, κατά κάποιο τρόπο, ”εγκαταλειφθεί από την ιστορία”, οι οποίοι έχουν εσκεμμένα αποκλεισθεί από τα εκσυγχρονιστικά σχέδια του καπιταλιστικού Πρώτου Κόσμου και διαγράφηκαν ως ανέλπιδες ή μη εξελισσόμενες περιπτώσεις»: τα λεγόμενα αποτυχημένα κράτη (Κονγκό, Σομαλία), τα θύματα της πείνας ή οικολογικών καταστροφών, παγιδευμένοι από ψευδο-αρχαϊκά «εθνοτικά μίση», αντικείμενα της φιλανθρωπίας και των ΜΚΟ ή στόχοι του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Η κατηγορία των ανέργων έχει επομένως επεκταθεί, περιλαμβάνοντας τεράστιο εύρος ανθρώπων, από τους προσωρινά άνεργους, τους όχι πλέον απασχολήσιμους και τους μόνιμα άνεργους, έως τους κατοίκους των γκέτο και των παραγκουπόλεων (όλους εκείνους που συχνά είχαν απορριφθεί από τον Μαρξ ως «λούμπεν-προλετάριοι»), και τέλος ολόκληρους πληθυσμούς ή κράτη αποκλεισμένα από την παγκόσμια καπιταλιστική διαδικασία, όπως οι κενοί χώροι στους αρχαίους χάρτες. Μερικοί λένε ότι αυτή η νέα μορφή καπιταλισμού παρέχει νέες δυνατότητες για χειραφέτηση. Αυτή είναι η θέση του Πλήθους των Hardt και Negri, που επιχειρεί να ριζοσπαστικοποιήσει τον Μαρξ, ο οποίος έκρινε ότι αν κόψουμε απλώς το κεφάλι του καπιταλισμού θα έχουμε σοσιαλισμό. Ο Μαρξ, όπως το βλέπουν, ήταν ιστορικά περιορισμένος από την έννοια της κεντρικής, αυτοματοποιημένης και ιεραρχικά οργανωμένης βιομηχανικής μηχανικής εργασίας, με αποτέλεσμα να κατανοεί τη «γενική διάνοια» μάλλον σαν μέσο κεντρικού σχεδιασμού· μόνο σήμερα, με την άνοδο της «άυλης εργασίας», μια επαναστατική ανατροπή έχει γίνει «αντικειμενικά δυνατή». Αυτή η άυλη εργασία εκτείνεται ανάμεσα σε δύο πόλους: από τη διανοητική εργασία (παραγωγή ιδεών, κειμένων, προγραμμάτων, κ.λπ.) έως τη συναισθηματική εργασία (που πραγματοποιείται από γιατρούς, babysitters και αεροσυνοδούς). Σήμερα, η άυλη εργασία είναι «ηγεμονική» με την έννοια που ο Μαρξ διακήρυξε ότι στον καπιταλισμό του 19ου αιώνα η μεγάλη βιομηχανική παραγωγή ήταν ηγεμονική: επιβάλλεται όχι αριθμητικά, αλλά παίζοντας τον κύριο, εμβληματικό δομικό ρόλο. Αυτό που αναδεικνύεται είναι ένα τεράστιο νέο πεδίο, τα αποκαλούμενα «κοινά»: κοινόχρηστες γνώσεις και νέες μορφές επικοινωνίας και συνεργασίας. Τα προϊόντα της άυλης παραγωγής δεν είναι αντικείμενα αλλά νέες κοινωνικές ή διαπροσωπικές σχέσεις· η άυλη παραγωγή είναι βιο-πολιτική, η παραγωγή της κοινωνικής ζωής. Οι Hardt και Negri περιγράφουν εδώ τη διαδικασία που οι ιδεολόγοι του σημερινού «μεταμοντέρνου» καπιταλισμού εξυμνούν ως το πέρασμα από την υλική στη συμβολική παραγωγή, από την συγκεντρωτική-ιεραρχική λογική στη λογική της αυτο-οργάνωσης και της πολυκεντρικής συνεργασίας. Η διαφορά είναι ότι οι Hardt και Negri είναι ουσιαστικά πιστοί στον Μαρξ: προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος της γενικής διάνοιας είναι, μακροπρόθεσμα, ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό. Οι ιδεολόγοι του μεταμοντέρνου καπιταλισμού ισχυρίζονται το ακριβώς αντίθετο: η μαρξιστική θεωρία (και πρακτική), υποστηρίζουν, παραμένει εντός των ορίων της ιεραρχικής λογικής του κεντρικού ελέγχου από το κράτος, και έτσι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές συνέπειες της επανάστασης της πληροφορίας. Υπάρχουν καλοί εμπειρικοί λόγοι για αυτόν τον ισχυρισμό: αυτό που ουσιαστικά κατέστρεψε τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα κοινωνική λογική που υποστηρίχθηκε από την επανάσταση της πληροφορίας: προσπάθησαν να κατευθύνουν την επανάσταση μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη μεγάλης κλίμακας συγκεντρωτικό, κρατικά σχεδιασμένο έργο. Το παράδοξο είναι ότι αυτό που οι Hardt και Negri εξυμνούν ως μοναδική ευκαιρία να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό, εξυμνείται από τους ιδεολόγους της επανάστασης της πληροφορίας ως η άνοδος ενός νέου «χωρίς τριβές» καπιταλισμού. Η ανάλυση των Hardt και Negri έχει κάποια αδύναμα σημεία, τα οποία εξηγούν πώς ο καπιταλισμός έχει την ικανότητα να επιβιώνει από αυτό που θα έπρεπε να ήταν (με κλασικούς μαρξιστικούς όρους) μια νέα οργάνωση της παραγωγής που τον καθιστά παρωχημένο. Υποτιμούν την έκταση στην οποία ο καπιταλισμός σήμερα έχει με επιτυχία (βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον) ιδιωτικοποιήσει τη γενική διάνοια, καθώς και το βαθμό στον οποίο, περισσότερο από την αστική τάξη, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι γίνονται περιττοί (με όλο και περισσότερους να γίνονται όχι μόνο προσωρινά άνεργοι, αλλά δομικά άνεργοι).
*Απόσπασμα από το άρθρο του Slavoj Zizek Η εξέγερση των έμμισθων αστών στο London Review of Books (11/01/2012). Ο τίτλος του αποσπάσματος είναι δικός μας. Μετάφραση: Κ.Χ. ΠΗΓΗ : http://youpayyourcrisis.blogspot.com/
Ελληνική Κοινωνιολογική Εταιρεία: Τρίτο Τακτικό Συνέδριο 3-5 Νοεμβρίου στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Η Ελληνική Κοινωνιολογική Εταιρεία έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στο
Τρίτο Τακτικό Συνέδριό της:
*Ελληνικη Κοινωνια 1975-2010:*
*Μετασχηματισμοι, Ανακαταταξεις, Προκλησεις*
Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, 3-5 Νοεμβρίου 2011, στο Χαροκόπειο
Πανεπιστήμιο*
Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε.
Για το Δ.Σ. της Ε.Κ.Ε.
Η Πρόεδρος
Μαρία Ν. Αντωνοπούλου
Καθηγήτρια
Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης στους ενδιαφερόμενους (10 ευρώ).
Για να διαβάσετε το Πρόγραμμα του Συνεδρίου κάντε κλικ στο ΕΚΕ+programma.
*Ελευθερίου Βενιζέλου 70, Καλλιθέα, 17671. Πρόσβαση από Αθήνα: με τον
ηλεκτρικό, στάση σταθμός Ταύρου, με τα τρόλεϋ 1,5 και το λεωφορείο 040,
στάση Χαροκόπου.
