Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η πολιτική στον καθρέφτη (Νίκος Β. Ζολοταριώφ)

07/02/2019

Η Πολιτική δεν έχει ανάγκη παρά μόνον τον εαυτό της: το πολιτικό επιχείρημα, την αναγνώριση του κοινωνικού-ιστορικού, την αναμέτρηση με τις πραγματικές ευθύνες και τα επίδικα

https://left.gr/news/i-politiki-ston-kathrefti

 

 

images
Κατ’ αρχάς Πολιτική, με πι κεφαλαίο και όχι απλώς πολιτική, γιατί βρίσκεται στον αντίποδα της πολεμική σύγκρουσης, γιατί η Πολιτική – όχι ύψιστη τέχνη φύσει πολιτικών όντων – είναι εκείνη η έκφανση της ανθρώπινης κοινωνικότητας που καθορίζει την ίδια την κοινωνικότητα. Με άλλα λόγια η Πολιτική καθορίζει στο φαντασιακό επίπεδο και θεσμίζει τις δομές της κοινωνίας, το πλαίσιο των διεκδικήσεων αλλά και τις διεκδικήσεις καθ’ αυτές, κατευθύνει το κοινωνικό γίγνεσθαι και κατευθύνεται από αυτό μέσα από την ενδεχομενικότητα.

Στη δική μας περίπτωση της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας μπορούμε να διακρίνουμε την παραδοσιακή πολιτική της συστημικής αστικής ελίτ σε αντίθεση προς μια ριζοσπαστική και χειραφετητική Πολιτική. Η μεν πρώτη στοχεύει στη διατήρηση ενός καθεστώτος διαχείρισης και οικονομικών και πολιτικών διευθετήσεων που δεν θίγουν το παραδοσιακό κοινωνικό καθεστώς και το μοίρασμα της εξουσίας και του πλούτου, όπως διαμορφώθηκε στην περίοδο της μεταπολίτευσης, παρά τις τεκτονικές αλλαγές που έχουν συμβεί. Η δεύτερη, επιδιώκει να αναδιατάξει το πολιτικό σύστημα και να προωθήσει έναν δημοκρατικό μετασχηματισμό μέσα από τον οποίο και η ίδια θα καταστεί συστημική, αλλά μέσα σε ένα καινούριο πολιτικό σύστημα.

Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της προσπάθειας είναι μια Πολιτική που αν και δεν αρνείται τα γεγονότα (οικονομική κρίση, μνημόνιο, παγκοσμιοποίηση, νεοφιλελευθερισμός κλπ.), θέτει ως στρατηγικό στόχο τη δημοκρατική ανασυγκρότηση της κοινωνίας με ξεκάθαρο πρόσημο υπέρ του κόσμου της εργασίας. Επαναφέρει δηλαδή το ταξικό στοιχείο, το οποίο είναι εξ ορισμού διεθνιστικό, ως τη βασική διαιρετική τομή στο πολιτικό σύστημα. Στον αντίποδα, η ελληνική παραδοσιακή πολιτική ελίτ, παραμένει αγκιστρωμένη στο εθνικό πλαίσιο. Το μόνο διεθνιστικό που μπορεί να αναγνωρίσει είναι το σύγχρονο πολυεθνικό κεφάλαιο, δηλώνοντας την υποταγή της σε κάθε ευκαιρία και στοχεύοντας απλώς στο να ανακαταλάβει την κυβερνητική εξουσία.

Είναι λογικό επακόλουθο, κάθε προσπάθεια εξόδου από αυτό το πλαίσιο να τη βρίσκει απολύτως απέναντι. Είτε πρόκειται για τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις και την ακραία λιτότητα, είτε για τη διεθνή θέση της Ελλάδας και τη συμφωνία των Πρεσπών, η παραδοσιακή πολιτική ελίτ συσπειρώνεται και λειτουργεί ως μονήρης οργανισμός. Ακόμη χειρότερα, αρνείται τα γεγονότα και είναι διατεθειμένη να υποκύψει σε συνειδητά ψέματα, στην προσπάθειά της να αντιπαρατεθεί με την πραγματικότητα. Απόληξη της πολιτικής δεν είναι απλώς ο εθνικιστικός λόγος. Η εθνική πολιτική ελίτ, είναι ανίκανη να σταθεί στο διεθνές πλαίσιο ακριβώς επειδή έμεινε προσκολλημένη στη νομή της εξουσίας όπως αυτή θεσμίστηκε από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Για αυτό επέλεγε πάντα το ρόλο του διεθνούς κομπάρσου και παρατρεχάμενου, δεν επιδίωξε το ρόλο του ισότιμου εταίρου και προτίμησε να αποκλείει επί δεκαετίες τους πολιτικούς της αντιπάλους, να χρεωκοπήσει την οικονομία και να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό, κατασκευάζοντας ενίοτε φανταστικούς (και σε κάθε περίπτωση ανίσχυρους) εχθρούς.

Η πολιτική βλέπει το είδωλό της στον καθρέφτη και αναγνωρίζει το τέρας που δημιούργησε, παρά τα πρόχειρα και παράλογα φτιασίδια με τα οποία παρουσιάζεται στο μιντιακό της σύστημα. Αντίθετα η Πολιτική δεν έχει ανάγκη παρά μόνον τον εαυτό της: το πολιτικό επιχείρημα, την αναγνώριση του κοινωνικού-ιστορικού, την αναμέτρηση με τις πραγματικές ευθύνες και τα επίδικα. Σε αυτή την πορεία του πολιτικού υποκειμένου, σε αυτό τον αγώνα για την κατίσχυση της Πολιτικής, μόνο η δημοκρατική πολιτική στάση και η κριτική προσέγγιση δεν αρκούν. Για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη, για την ανάκτηση των εργατικών δικαιωμάτων και την προστασία των πιο αδύναμων απαιτείται, νομοτελειακά, η πολιτική εξουσία – όχι ως αυτοσκοπός, βέβαια – όχι χωρίς παραχωρήσεις και σίγουρα χωρίς τα βαρίδια που επιδιώκουν κυρίως την αυτοπραγμάτωσή τους. Γιατί, εάν υπάρχει ένα ζήτημα πραγμάτωσης, αυτό αφορά τα προτάγματα του κόσμου της εργασίας.
*Ο Νίκος Β. Ζολοταριώφ είναι μέλος της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Μαραθώνα και προϊστάμενος του Ιδιαίτερου Γραφείου του Γ.Γ. Συντονισμού του Κυβερνητικού Έργου

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: